Oude ligfietslijst: bericht 21484

Vorige bericht | Volgend bericht | Berichtenindex

Van: "Paulus den Boer" <paulusdb@h...>
Datum:  Sun Jul 7, 2002  8:05pm
Onderwerp:  Ik lig in....... 'N DEUK

Oftewel een weekend avotuur met mijn nieuwe flevo-Alleweder

S'morgens 5 uur, zaterdag 6 juni 2002, Zwolle. Opstaan om de eerste trein te
halen naar Breda. Daar staat bij Ger een oude (maar voor mij nieuwe)
Flevo-Alleweder voor me klaar. Hij is volgens de foto aardig toegetakeld,
vol met blutsen en deuken. Dat was veroorzaakt door een stel joyriders die
na gebruik ook nog wat traptechnieken wilden oefenen begrijp ik uit het
verhaal van de Ger. Technisch verder niets mis mee.

Ik heb dit jaar erg weinig kilometers in de benen, dus spannend hoe het me
zou bevallen om 230 km. te gaan rijden in een mij verder onbekende fiets.
Aangezien ik niet zeker wist of ik het in een dag zou halen heb ik mijn
kampeeruitrusting meegenomen. Wist ik gelijk of dit ook in de fiets zou
passen. De LF9 was een mooie optie, maar die is pas volgend jaar uitgepijld.
Om nu steeds te moeten stoppen om de routebeschrijving te lezen leek me niet
handig, dus maar op kompas en plaatsnamen de route min of meer bepaald

Heel vroeger heb ik ook al een alleweder avant la lettre gehad. We schrijven
dan plm. 1884. Van hout gemaakt, 37 kilo schoon aan de haak en zonder
noemenswaardige vering als ik het mij goed herinner. Een reisje naar mijn
moeder (Zwolle -> Leuven en via Sittard en Nijmegen weer terug) kostte mij
de nodige gescheurde (en dus klap) banden..... De lol was er toen voor mij
wat af, en ik was stellig
overtuigd van alle mogelijk te bedenken nadelen die een overdekte driewieler
in zich kon verenigen. De praktijk van menig velomobilist bewijst
ondertussen wel dat ik mijn overtuiging niet langer stand kan houden. Nadat
mijn automobiel was overleden aan inwendige bloedingen (veersysteem Citroen
BX) stond ik weer voor de keus: een andere auto, of toch maar eens een
winter proberen door te fietsen. Ten gevolge van de buitenkant van de fiets
was de vraagprijs ook belangrijk bijgesteld, en voor mij interessant genoeg
om het experiment te wagen. Ik was daarmee net op tijd: de fiets stond al
vanaf mei op de plaza, maar op de dag dat ik reageerde (30 juni) meldden
zich opeens nog twee gegadigden. Maar ik was de gelukkige in dit geval.

Welaan, de fiets werd bekeken, het zitje versteld naar voren, (Ger is tien
cm. langer dan ikzelf) en ik heb een
klein stukje gereden, maar daar valt niet zoveel van te zeggen. Voor de
ervaring heb ik echt een langer stuk nodig. Pas dan komen de eigenschappen
duidelijk naar voren. Ik zou mijn aanwinst dus gaandeweg moeten ervaren. Ik
kreeg nog een aantal extra artikelen bij de koop toe, en na de financiele
afwikkeling en een kop thee met enkele repen voor onderweg vertrok ik. Het
was inmiddels tien uur, en de bedoeling was richting Terheijden. Voor ik in
Breda de weg gevonden had en de stad definitief van de aanwezigheid van deze
Alleweder zou ontdoen was er al een dik uur voorbij. Dat kwam ook doordat ik
wat heb moeten prutsen aan de zitting. Nog verder naar voren gesteld, een
trui dubbel opgerold als extra vulling, en de zitting rechterop gezet. Dat
rechtopzetten ging heel makkelijk bij deze fiets. De stoel scharniert
onderin, en heeft een stutje al la strandstoel. Je zit op de bodem, met een
stevig schuimplaat als verhoging. De schuimplaat ligt los en verdwijnt
langzaam naar voren, waardoor een spleet ontstaat. Een blokje hout wat ik
onderweg vindt past precies tussen de stuurkoker en het plaatje. Kwaal
opgelost, en met de trui erbij valt redelijk te fietsen. Thuis maar eens
nadenken over een definitievere oplossing. In Terheiden tref ik een
alleraardigst voetveer, en omdat ik dat erg leuke initiatieven vindt rijdt
ik desnoods wat om om er een mee te pakken. De weg vinden in het brabantse
lijkt niks mee te vallen Gelukkig doet mijn minikompasje wat het moet doen,
en zet me weer in de juiste richting. Echter: wil ik het aantal kilometers
niet al te zeer op laten lopen, dan zal ik toch moeten kiezen om de grotere
lijnen te volgen. Maandag verwacht mijn baas me op tijd op het werk....

Een bezoekje aan de molen "De Arend" te Terheiden (?) om een kilootje bloem
te
halen. Ik bak mijn brood al tijden zelf, en een beetje meel van een andere
molen levert altijd een variatie op. Maar dit geheel ter zijde.

Via Hank (en mijn tweede pontje) naar Gorichem. De snelheid ligt zo rond de
25 km/h. Alleen omhoog, bij bruggen etc. wordt de aanslag op de knieen echt
te zwaar, en druk ik met handen wat bij. Je kunt het stuur best lang los
laten merk ik hierbij. Het fietsen gaat wel goed, maar het lichtste verzet
is voor mij al aan de zware kant. Fiets ik normaal met een frequentie van
plm. 85 a 95, nu haal ik amper de 70. Er zit voor een groot tandblad op, en
ernaast een kleinere. Deze zitten echter zo dicht tegen elkaar aan dat de
ketting door de boutjes van het grote tandwiel van de tanden wordt
afgedrukt. Zo te zien staat het binnenblad verkeerd om gemonteerd, maar dat
kan ik bij demontage pas goed zien. Misschien kan ik hier nog
afstandringetjes tussen zetten? Maar da's werk voor thuis. Vandaag heb ik
daar niets aan: trappen dan maar.
Eerst een andere aanpassing: bij de eerste de beste fietsenmaker uitgestapt
om een fietsbel te kopen. De fiets was helemaal compleet, alleen de bel was
gaan
fietsen. "Welke wilt U, een zwarte of een met plaatje erop, die met plaatje
vind ik het leukst". Ik wilde alleen maar een goede en luide bel, dus ik
probeer het plaatje en de zwarte even uit. "tof" zegt het "plaatje", en een
stevige, heldere toon lijkt de keus duidelijk te maken: de zwarte. Met een
stukje
binnenband om de ruimte te vullen vastgeschroefd op het stuur. Passieve
veiligheid voorop tenslotte. Over de airzzound heb ik het later nog wel
eens....

De tijd vliegt voorbij, het is inmiddels al drie uur, nog niet veel meer
gegeten dan een paar repen, en een liter water/sportdrank achter de kiezen.
Tijd voor een stop dus. Dit is ergens onder vianen. Even tegen de fiets
zitten en een paar bakken yoghurt met jam naar binnen gewerkt. Het fietsen
valt me, zeker gezien het zware verzet, toch niet tegen. Die 25 km/h blijk
ik goed vol te kunnen houden. Op mijn M5 2026 onderstuur was dit
waarschijnlijk plm. 22 km geweest. Als het verzet beter was geweest zou ik
waarschijnlijk sneller hebben gereden. Het is leuk om te merken dat je
rustig met een wiel in het gras kan rijden zonder veel aan vaart in te
boeten. Ook kuilen klappen enorm maar de fiets lijkt het allemaal met gemak
te kunnen verwerken.

Bij Nieuwegein zie ik mijn kans weer schoon, en pak het derde pontje. Weer
verder, richting Utrecht. Een beetje buitenom proberen aan te houden. Dat
lukt heel aardig, en via Bunnik en De Uithof richting Bilthoven. Het loopt
tegen vijven, en mijn vooronder loopt hoorbaar protesten uit te delen. Het
valt me op dat ik het zo lang uithou trouwens, gezien mijn gebrekkige
conditie. Je kan maar door blijven gaan met deze fiets. Behalve die ene
pauze en enkele zeer korte stops om foto's te maken de zitpositie te
verbeteren of boodschappen te doen heb ik continu gereden. 120 km. verder
heeft "d'n deuk" me gebracht. De naam wist ik al snel, evenals de
bijbehorende kwinkslag "ik lig in een deuk". Het is zes uur als ik bij "De
Generaal" in Baard aanschuif aan de stamtafel om een overvloedig maal aan te
laten rukken. Nou ja, overvloedig.... bij lange na niet toereikend voor een
lijf wat de hele dag in touw is geweest. Een stevig nagerecht erbij doet de
bodem van de portemonnee al aardig zien. Maar lekker was het wel.... Ik heb
mijn tent niet meegenomen om alleen maar te kijken hoe de bagage in de fiets
past, dus zo langzamerhand uit gaan kijken naar een kleine camping. In
Spakenburg zie ik op de kaart wat tentjes bijgetekend, dus daar maar eens
heen. De kaart is echter al wat jaren oud, dus een beetje een gok. Na met
moeite de snelweg overgestoken te zijn kom ik via een half afgesloten weg
(betonblokken en hopen zand waar ik nog net tussendoor kan) in Eembrugge.
Daar zie ik een boer, en vraag hem of hij ergens in de buurt een
boerencamping weet. "Dat ga je hier niet vinden, maar je hebt alles bij je?
Op mijn "ja" gaat hij met mij op zoek rond zijn eigen boerderij. In het ene
landje loopt jongvee, en in het andere laat een flinke stier mij trots de
horens zien. Slecht voor mijn nagelnieuwe tentdoek, en dat vind ook Toon, de
boer. Dan maar elders: aan de andere kant heeft ie ook nog wel wat, maar
niet gemaaid. Het gras staat een meter hoog. Of bij de kippen, met veel
dovenetel en ander groeisel. Wat lager en dat wordt het. Mooi gelegen met
uitzicht op de Eem en de brug waar ik morgen overheen zal gaan. Op mijn
vraag wat het gaat kosten bromt ie iets van "Het kost mijn toch ook
niks...Nou dan"
Het tentje staat al snel, en de fiets komt binnen in de schuur te staan. Een
zeer boeiende avond zal volgen. De boer is afval aan het verbranden in een
grote ton, en vuur trekt tenslotte. Dus snel ben ik ook al aan het
fikkiestoken. We raken aan de praat, en hij blijkt in o.a. Egypte te zijn
geweest, praat honderduit over zijn leven. Zijn vrouw runt een kattenpension
en komt er even later ook bij, evenals zijn jongste zoon van 12. De
Klinkhamertjes (van De Kameleon) zouden model kunnen hebben gestaan voor
deze mooie mensen. En verduld, de boot lag er ook. Alleen geen motor, maar
een zeil. Verder precies het zelfde model....
Natuurlijk werd ook de Allweder uitvoerig aan een inspectie onderworpen.
Daarna werd ik uitgenodigd voor "een bakkie" binnen. En het gesprek ging al
snel over wat er verder in een uur maar besproken zou kunnen worden. Tot bij
mij langzaamaan het licht uitging en ik de luikjes aan de binnenkant ging
bekijken....

De volgende ochtend heb ik niemand meer gezien. De boer had wel het hek van
het slot gedaan, maar was waarschijnlijk aan het melken. Gezien de MKZ loop
ik niet zomaar een veestal in, en om nu zondagmorgen acht uur aan te gaan
bellen.... Een briefje met hartelijke dank in de bus, en op weg ben ik. Het
laatste stuk. Ontbeten aan de randmeren, op een steiger met een lekker
zonnetje om me te verwarmen. De spieren hebben gister werk gedaan waar ze
duidelijk niet op hadden gerekend. Rustig aan starten dus, en de
hartslagmeter gebruikt om gelijkmatig ingespannen te rijden. De zitting
blijft toch wat behelpen. alle kleine pijntjes vormen een afleiding. But
still going strong. Via Nijkerk en McDonalds (doe ik anders nooit!!) bij
strand Horst om de motor aan de gang te houden. Een duitser staat allemaal
foto's te maken, en ik loop er even heen. Hij is laaiend enthousiast, niet
vanwege de fiets hoor, maar het aluminium plaatwerk. Hij heeft een
auto -Super
Seven o.i.d.- die volgens hetzelfde pricipe gemaakt is. Samen eten we, en
driemaal raden waar het gesprek over ging. Hij heeft een klein stukje mogen
rijden en vond alles even geweldig. Nu ikzelf weer. De foto's krijg ik
toegestuurd....
Inmiddels is het gaan regenen, en ik besluit om het zeiltje erop te zetten.
Dat is direct een stuk warmer merk ik.

Langzamerhand kom ik op bekend terrein. De zuiderzeestraatweg volgend vanaf
Harderwijk. Een auto heeft het niet zo op haaietanden en komt vol op het
fietspad om te kijken wat daar nu toch aankomt. Ik moet er achterlangs, kort
sturend, en plonkplonkplonk, Ik hoef al niet eens te kijken: een gebroken
spaak. Kan gebeuren, het was me al opgevallen dat de spaakspanning aan de
lage kant was en dat het wiel een slag had. Thuis maar vervangen.... Ik ben
vermoeid, en bij het uitstappen haak ik achter het zeiltje, wat prompt
afscheurt. Balen. Maar thuis is wel iemand die ik kan vragen om dit te
repareren. Eerst de kapotte spaak weggehaald, en rijden maar weer.

Vijf kilometer verder rijden voor mij twee ruiters op het smalle fietspad,
en een paard zie ik al schrikken van een motorfiets op de grote rijbaan.
Lijkt mij geen goed idee om in te halen. Ik besluit dus, het is toch rustig
qua auto's, om ook de grote weg op te gaan, en ik kom met mijn wiel over een
hobbel. Niet erg hard, maar het geplonk is nu in veelvoud te horen: vier
spaken tegelijk maar liefst. Nu wordt het toch wat penibel. Ik besluit om de
snelheid terug te laten zakken tot 18, max. 20 km. en alle bewegingen zo
vloeiend mogelijk te laten verlopen. Meer spaken mogen er niet breken of ik
loop kans mijn velg aan gort te trekken, of erger, de naafflens kapot te
scheuren. Verder dus op mijn gemakje naar Zwolle waar ik na 230 kilometer
diep in mijn luie stoel zak, terwijl het water in het bad stroomt om
straks lekker rozig in te liggen wezen. Jammer wel dat ik niet meer kan
fietsen voor ik dat wiel omgespaakt heb. Nog nooit gedaan, dus dat is ook
weer een nieuwe ervaring...Mijmerend over de mogelijke aanpassingen die ik
van plan ben. Al te zeer beschadigd plaatwerk kan ik vervangen, de
voorwielen omspaken, de zitpositie aanpakken, de fiets van een mooie
opschildering voorzien, tegelijk de zichtbaarheid verbeterend natuurlijk,
kortom werk aan de winkel. Maar ik heb er zin in.

Groet van Paulus










  Reacties Auteur Datum  
21485 Re: Ik lig in....... 'N DEUK K. en A.M. Jansen-Pullens Sun  7/7/2002  
21486 Re: Ik lig in....... 'N DEUK F&M van Schoot Sun  7/7/2002  
21490 Re: Ik lig in....... 'N DEUK Elvin Mon  7/8/2002  
21502 Re: Ik lig in....... 'N DEUK Pierre Melser Tue  7/9/2002  
21518 Re: Ik lig in....... 'N DEUK Afke en Bas Wed  7/10/2002  

Vorige bericht | Volgend bericht | Berichtenindex