[Zoeken][Index 1996][Threads 1996][Index 1998][Threads 1998]

[Date Prev][Date Next][Thread Prev][Thread Next][Datum index][Onderwerp index]

Wie het laatst lacht...




Van: Matthijs de Vries
Matthias at mail.uva.nl

Beste ligfietsers,

Naar aanleiding van het melden van ervaringen die betrekking hebben op
uitgelachen worden, moet ik, zonder arrogant te willen zijn ;-),
constateren,
dat ik tot op heden nog slechts toe- en niet uitgelachen ben. Ik rijd dan
ook op een zeer uitgekookt ogende Flevobike met dichte wielen. Als ik ga
fietsen pas ik indien de weersomstandigheden het toelaten mijn kleding aan
de kleur van de fiets aan: dus liefst iets zwart-wits. Ondanks dat, denk ik
toch, dat het aan de afwijkende constructie van de Flevobike ligt, dat hij
alleen maar positieve emoties oproept. Een compact en simpel fietsje
heeft nu eenmaal een hoge aaibaarheidsfactor. De vierkante buizen geven hem
iets koddigs.
Zet ik 'm ergens neer, dan valt als eerste op, dat iedereen hem wil
aanraken. Vooral de wieldoekjes zijn een gewild streelobject ("He?; dat is
zacht!"). Van de jeugd is de eerste reactie meestal: "Mag ik ook eens?" (Ik
ben dan te veel kindervriend om dat meteen toe te staan.) Op de tweede
plaats komt: "Heb je die fiets zelf gemaakt?", waarvan ik nog niet weet,
hoe ik dat moet opvatten. Laat ik het maar een compliment houden, en de eer
aan Andre Vrielink laten. Een kennis riep vol enthousiasme: "Mijn God, wat
een leuk fietsje!" Oudere mensen stellen
in meerderheid nog als eerste de nekklachten-vraag. Ik stel ze dan gerust:
er wordt tegenwoordig ook een ligfiets met hoofdsteun gemaakt.
Is de Flevobike de enige emotioneel geslaagde ligfiets?

Groetjes, Matthijs


Archief homepage | Datum index | Onderwerp index