[Zoeken][Index 1997][Threads 1997][Index 1998][Threads 1998]

[Date Prev][Date Next][Thread Prev][Thread Next][Datum index][Onderwerp index]

Alleweder naar italie




Lang geleden heb ik het al aangekondigd, maar nu heeft mijn colega het dan
eindelijk klaar.
Zijn reisverslag Lelystad-Italie-Lelystad met twee Alleweders

Gereden en geschreven door Ymte Sybrandy


Allewedertour Italie

Als medewerker van Flevobike heb ik sinds ruim een jaar een Alleweder "van
de zaak". Een historisch exemplaar, hier is nog de 365-dagen Fietsprijs mee
gewonnen. Samen met mijn collega's Theo en Allert fietsen wij dagelijks op
en neer tussen Dronten en Lelystad (2x19 km). Mensen zeggen vaak, ja, in de
vlakke Flevopolder met rechte fietspaden en wind,  dan is zo'n Alleweder
nog wel wat. Nu had ik zelf wel ontdekt dat ik er ook graag mee in de stad
rijdt, maar een vakantiereis met bergen, hoe zou dat zijn?

Nu wilde ik nog bij een naar Italie geemigreerde vriend op kraamvisite.
Magliano Alpi (100km ten zuidoosten van Turijn) was dus het reisdoel. Theo
durfde de uitdaging wel aan. Wij stelden ons voor dat we wel wat extra
remmen en verzet konden gebruiken. Besloten werd het 65t voorblad om te
ruilen voor een 42/52 -combinatie met een 12-28 cassette op een 3*7 naaf
met schijfrem. Op het 20" achterwiel geeft dit een verzet van 1,6 tot 8,7
meter. De schijfrem zorgt er voor dat de warmteontwikkeling in de rem de
band niet bereikt. Na nieuwe banden gemonteerd te hebben, een paar banden,
spaken en plakspullen ingepakt te hebben waren de fietsen klaar voor de
reis.

Met wat passen en meten konden tent, slaapspullen, potten en pannen
ingeladen worden. Zo stonden er 2 alleweder met een beladen gewicht van een
kleine 50 kg klaar. Kom je daar nog mee vooruit? Dat lukte wel. De eerste
dag reden we gelijk maar naar Keulen. (275 km, WK97 -gangers, het is te
doen!). De volgende dag werd het "Rijnreisje" voorgezet. De weg vinden is
niet moeilijk op deze manier, hoewel de fietspaden nogal eens doodlopen op
havens en industriegebieden en niet overal even breed zijn. Zo slaat menig
Duitse dame die een rustige "Radwandertour" maakt de schrik om het hart als
wij passeren. Maar de meeste mensen zijn positief verrast door onze
verschijning al verdenken nogal wat mensen ons ervan een motortje
gemonteerd te hebben.

Bij Bingen overnachten we. Omdat de Rijn nogal een ruime bocht naar Mainz
neemt lijkt het aanlokkelijk een "shortcut" richting Straatsburg te nemen.
Bovendien, zo wordt ons verzekerd, is "Die Alte Weinstrasse" bijzonder
schon. Maar wijn groeit op heuvels. Gelijk bij het verlaten van de Rijn
moet je omhoog. Dat is wel even wennen. Terugschakelen maar en daar ga je
met 10 km per uur. Maar als je doortrapt kom je vanzelf boven. Het is
stralend weer, zodat we s'avonds met roodverbrande koppen aankomen in Kehl
(de Duitse kant van Straatsburg). Van Straatsburg naar Basel gaat een
rechte saaie weg langs industriegebieden en de gekanaliseerde Rijn. Maar de
straffe noordenwind helpt ons hier snel voorbij. In Zwitserland komen we
langs de Murtensee en rijden zowaar over het parcours van de 100km van het
EK94 in Laupen. Na een "colletje" van 800 meter dalen we af naar het meer
van Geneve, snelheden van 80km per uur beginnen al heel gewoon te worden.
In Montreux vinden we een mooi campingstrookje aan het meer. In september
is het toch al koud om te zwemmen. Een motorrijder waarschuwt ons voor
sneeuw op de bergpassen.

En dan komt de grote dag, de beklimming van de Grote St. Bernardpas, bijna
2500 m hoog. Theo heeft ineens een zere knie en zijn achillespees voelt ook
niet goed. We gaan toch maar op weg. De 40 km naar Martigny met vals plat
(van 300 m naar 700m) gaan moeizaam. We eten maar eens goed en besluiten
toch maar verder te gaan. Langzaam wordt het steiler op weg naar de
autotunnel (2000m) Het is wel een beetje raar om scheefhangend eindeloos
(met 8 km/h) door een kuipbocht van een ruime haarspeld te rijden. Theo
krijgt weer moed, we moeten nog 7 km en 600 m klimmen naar de top. En dan
blijkt dat een driewieler zo gek nog niet is. Met 6 km kun je nog zonder
slingeren en zwalken ontspannen (relatief) rijden. Als je maar het goede
verzet kunt schakelen. Halverwege spreekt een Belgisch echtpaar ons nog wat
moed in. Ruim een uur doen we over de 7 km, maar we bereiken de top. Als
antwoord aan de per auto reizende toeristen zeggen we dat het allemaal best
wel meevalt.



En dan de afdaling. Lekker beschut suizen we over de inmiddels in de
schaduw liggende slingerweg. Dan begint het naar gebraden remvoering te
ruiken en wat is dat tikkende geluid? Even stoppen. De trommelremmen
blijken gloeiend heet, de naven en de spaken staan te tikken als een
afkoelende automotor. Maar de oplossing is eenvoudig. Even de wielschijven
demonteren en we kunnen weer "vol" naar beneden. Dan is Allewederrijden
toch wel een heel andere ervaring dan fietsen. Bij snelheden tussen de 60
en de 95 km per uur suizen we naar Aosta. Het echtpaar van een "Alimentari"
waar we avondinkopen doen veroorzaakt een oploopje op straat als je met
veel Italiaanse oh's en a's onze fietsen gaan bekijken.

Door de schilderachtige Aosta-vallei komen we onvermijdelijk in Turijn.
Onderweg fietsen we nog met wat Italiaanse wielrenners. Bij stukjes
afdaling waaien ze weg, maar bij de onvermijdelijke klimmen zien we ze weer
terug. Turijn is natuurlijk een gekkenhuis van Fiatjes, scooters en
Sisi-riders. Maar we komen er zonder kleerscheuren door. Wat zien we daar
achter ons? Een Panda van de Polizia opent het portierraam en een
alleraardigste agente zwaait met een stopbordje. Onze fietsen worden keurig
aan een technische controle onderworpen. Maar zonder motor mag alles. Na
een lange dag komen we aan in Magliano Alpi. Een frisse douche en een pasta
maaltijd doet ons goed.  Mijn "veritaliaanste" vriend, waarmee ik vroeger
toch heel veel gefietst heb heeft het ook al niet begrepen: "leuk karretje,
maar waarom bouw je er geen motor in?"

Na 7 dagen en 1350 km is een dagje rust wel lekker. We bezoeken (met de
auto) de markt in Mondovi. Na wat pootje baden in de beek is deze fietsloze
dag alweer om. We vertrekken de volgende dag op tijd, het is stralend weer,
met een koele noordenwind uit de bergen, op naar het Lago Maggiore. Op
zondag maken veel Italianen een dagtochtje en worden we overal enthousiast
begroet. Er stoppen zelfs nog 2 aardige meisjes voor ons, maar we fietsen
maar weer door. Morgen de St.Godhardt pas.

De klim naar de St. Godhardt heeft een zeer lange aanloop. Vanaf het
laagste punt van Zwitserland, (Locarno,270m), moet je in 100 kilometer naar
2150 meter klimmen. Niet steil, (max. 7%) maar wel lang. De autosnelweg
gaat nu door een tunnel, maar de oude snelweg is het prima fietsen.
Alhoewel de afdaling maar zo'n 5% is rijden we over de 3 baans betonweg al
snel 90. Bij 95 rem ik bij, maar Theo gaat voor de 100. Maar het wordt al
bochtiger, zodat hij bij 98,5 toch ook maar moet gaan remmen. Al kijkende
op de kaart heb ik het plan gemaakt om morgen de 3 passen tocht
Grimsel-Furka-Susten te gaan maken. Omdat er geen camping meer is voor de
afdaling besluiten we ons de luxe van een hotel te permitteren.

Theo houdt een rustdag, ik ga opweg na een slechte nacht (onder een 3
dubbeldik Zwitsers winterdekbed is het toch wat te warm als je een dun
slaapzakje gewend bent). Het is prachtig weer. De 14 kilometer en 900 meter
klimmen naar de Sustenpas duurt 1,5 uur. Het verschil in klimmen zonder
bagage valt tegen, ik schat dat ik ongeveer 1 kilometer per uur sneller ga.
Ik ben trouwens vergeten mijn slaapzak uit te laden. De afdaling is
adembenemend, al is de wetenschap dat je alles (en nog meer) weer omhoog
moet wel onprettig. De beklimming van de Grimselpas kost al meer moeite.
Maar ik kom boven. Ondertussen kom ik dezelfde mensen weer tegen, die
dezelfde tocht per touringcar ondernemen. Bij de afdaling van de Grimsel
heb je een prachtig uitzicht op de Rh=96ne- Gletsher. En op de weg naar de
=46urka pas, met als de laatste kilometer een stijging van 14%. Ik gebruik
voor het eerst de lage gearing van mijn naaf. Maar onder de 7 kilometer
zakt de snelheid niet. Na een afdaling (zonder vangrails!, deels met hekjes
met de balk op ooghoogte) kom ik Theo in het dal weer tegen. We dalen
verder af naar het Vierwoudstedenmeer. Na 140 kilometer over 3400 meter
hoogteverschil ben ik eindelijk verlost van de jeuk in mijn benen, ik heb
moeite Theo bij te houden. Als halverwege het eten koken de benzine op is
wordt het helemaal zwaar, maar gelukkig kan Theo door uit de 18 pompen van
het nabijgelegen pompstation uit elk handvat 3 druppels benzine te laten
lopen nog voldoende sprokkelen om de halfgare macaroni nog eetbaar te
maken.

De terugtocht door Frankrijk, Luxemburg en Belgi=CE verloop verder
voorspoedig. Ook de Franse politie controleert onze voertuigen. Verder zijn
ze niet te beroerd ons naar een camping te escorteren. Dat het weer wat
minder is deert ons niet zo, een temperatuurtje van 10 graden betekent in
de Alleweder nog steeds korte-broekenweer. Halverwege de laatste dag gaat
het nog even mis. In de Betuwe rijden we naaste elkaar over een smal
bruggetje. De tegenligger heeft het vierkante bord met de twee pijlen.
Pang, daar vliegt een wieldop. De schade viel dus gelukkig mee. Na beloofd
te hebben de wieldop van de auto te vergoeden konden we (met de schrik nog
in de benen) doorrijden. Moe en voldaan kwamen we na 17 dagen en 2800
kilometer weer in Lelystad aan, om de volgende dag meteen maar weer naar
Dronten te forensen.

De reis in de gestroomlijnde 3-wieler is prima bevallen. Met klimmen en
optrekken merk je natuurlijk wel dat je wat extra kilo's mee moet nemen.
Maar met het juiste verzet(en wat geduld) kom je altijd boven. In een 3
wieler kun je namelijk wel zo langzaam rijden als je wilt zonder om te
vallen. Naar beneden gaat fantastisch in zo'n karretje. Doordat je met 3
wielen kunt remmen is het remvermogen ondanks de extra kilo's en snelheid
groter dan van een 2 wieler. Je blijft je daardoor (relatief) veilig
voelen. De weersbescherming is zeker in het naseizoen (september) erg
prettig. Of we volgend jaar weer gaan? Ja, maar dan wel in de
Carbon-Alleweder.

Met vriendelijke groet
                        A. Vrielink
                                Flevobike, Dronten




Archief homepage | Datum index | Onderwerp index